• Eliotropia

Συνέντευξη με τη συγγραφέα Αφροδίτη Πριμικύρη


Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, χωρίς τούτο να προσθέτει ή να αφαιρεί πληροφορίες. Σαν να χρειάζεται να βάλουμε τον τόπο και τη στιγμή της γέννησης, ορίζοντας τις ρίζες μας, ώστε να ξεκινήσει η αφήγηση… Είμαι κλινική ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια, ενώ ταυτόχρονα μαθητεύω σε διαφορετικά πόστα τον αστείρευτο κόσμο της μουσικής. Ψυχοθεραπεία, ήχος, ανθρώπινη φωνή και γραφή μέσα μου συγκλίνουν στο να περιγράψουν εκείνη την περιοχή της ανθρώπινης εμπειρίας, όπου ο άνθρωπος θ’ αναζητά, θα βιώνει, θα αποπειράται και θα αφηγείται την αρμονία της ύπαρξης σε όλες της τις διαστάσεις – προσωπικές, διαπροσωπικές, κοινωνικές, υπαρξιακές.

Πότε άρχισε η ενασχόληση σας με τη συγγραφή;

Γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Πρώτα γράμματα στο νηπιαγωγείο, όταν το «γ» μου έμοιαζε με πουλί που ετοιμαζόταν να πετάξει, μέχρι τα πρώτα μου αναγνώσματα που δημιούργησαν μέσα μου την επιθυμία να δημιουργώ κι εγώ νέους κόσμους και να τους σχεδιάζω στο χαρτί με γράμματα. Πολλά χρόνια γράφω με τον εαυτό μου αποκλειστικό αναγνώστη και διαχειριστή πολλών και διαφορετικών αφορμών. Συστηματική ενασχόληση με τη γραφή ξεκίνησε εδώ και ένα χρόνο, όπως λέει και το βιβλίο μας «Επί λέξει» στην τάξη της Λίνας.

Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι να εκδώσει κάποιος ένα βιβλίο στην Ελλάδα;

(Μη έχοντας εμπειρία εκδοτικών αποπειρών, δε θα ήθελα να τοποθετηθώ επί του συγκεκριμένου, γιατί θα ήταν σαν να υποθέτω ή να μεταφέρω προσπάθειες και πληροφορίες τρίτων και όχι προσωπική μου τοποθέτηση)

Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο “Επί λέξει”..

Το βιβλίο Επί λέξει είναι για εμένα μια γιορτή. Ένα δημιουργικό αντάμωμα φίλων, γνωστών & αγνώστων, στο πεδίο της προσπάθειας αποτύπωσης της αλήθειας μας στο χαρτί. Βρεθήκαμε, πασχίσαμε, καταφέραμε, αποτύχαμε, προσπαθήσαμε ξανά και τώρα μοιραζόμαστε με τον αναγνώστη την καταγραφή αυτής της προσπάθειας, αυτής της μαθητείας μας στην τάξη της Λίνας, όπου με τη δική της καθοδήγηση ψάξαμε και ψάχνουμε ακόμα ν’ ανοίξουμε ο καθένας το δικό του δρόμο στο συναρπαστικό ταξίδι της γραφής.


Από που εμπνευστήκατε τη νέα λέξη σας; Σημαίνει κάτι για εσάς;

ανθρωΠοίηση η λέξη μου. Υπονοεί ρητά τον τρόπο που, μέσ’ απ’ τη δική μου κατανόηση, απαντά σε κάθε πρόβλημα, σε κάθε πώς. Όσο ο άνθρωπος εξανθρωπίζεται, όσο έρχεται πιο κοντά στον πυρήνα της ύπαρξής του, όσο προσπαθεί μέρα τη μέρα να υπερβεί τους περιορισμούς και τις πληγές του προς μια κατεύθυνση που στο κέντρο της έχει τον Άνθρωπο, τόσο περισσότερο η ζωή που ζούμε θα γίνεται πιο λεία, πιο αυθεντική, πιο νοηματοδοτημένη. Ποιώ εμαυτόνΆνθρωπο, ενώ, ταυτόχρονα, ορίζω το στόχο κάθε δημιουργικής μου διαδικασίας. Κάθε μου πράξη, κάθε μου τέχνη, κάθε μου ποίημα χρειάζεται μια πρόθεση και η νέα μου λέξη περιγράφει την πρόθεση αυτή: στράτευση της πρόθεσής μου στη συνάντηση με το Ανθρώπινο, σε όλα του τα βάθη και τα ύψη, με στόχο την κάθαρση και δρόμο τη δημιουργία. Έτσι, κάπως, γεννήθηκε η νέα λέξη, μαρτυρώντας τον τρόπο που ψάχνω να περπατήσω τη ζωή μου.

Από που πήρατε έμπνευση για το κείμενό σας;

Η έμπνευση για τα κείμενα μου που συμπεριλήφθηκαν στο Επί Λέξει προέκυψε από βιωματική παρατήρηση, δική μου και άλλων, στη διαδικασία της αυτογνωσίας και της διαδρομής αναζήτησης νοήματος. Μοίρασμα, αποκάλυψη, αναζήτηση, μαρτυρία θα μπορούσαν να περιγράψουν το ύφος των κειμένων, ενώ κάπου ανάμεσα στις γραμμές κρύβονται και τα μπολιάσματα που έχουν γίνει μέσα μου απ’ τα δικά μου διαβάσματα στους λόγους των αγαπημένων, ποιητών και συγγραφέων.

Τα κείμενα σας, γενικά, απευθύνονται σε συγκεκριμένο ηλικιακό κοινό;

Θα έλεγα πως απευθύνονται περισσότερο σε ενήλικες, χωρίς να περιορίζεται περαιτέρω το ηλικιακό εύρος

Τι συμβουλές θα θέλατε να δώσετε στους νέους συγγραφείς που επιθυμούν να ασχοληθούν επαγγελματικά με τη συγγραφή;

(Δε θεωρώ πως έχω τη δυνατότητα να συμβουλεύσω ένα νέο συγγραφέα, δεδομένου ότι δε γνωρίζω το χώρο, ενώ ταυτόχρονα συγκαταλέγω τον εαυτό μου στο χώρο του ερασιτέχνη, με την πρακτική, μα και συμβολική σημασία της λέξης)

Είναι χρήσιμη η ύπαρξη των e-books; Θα θέλατε στο μέλλον αντί για έκδοση παραδοσιακού βιβλίου, να κυκλοφορούσατε e-book;

Η ύπαρξη των e-books σε κάποιες περιπτώσεις θα μπορούσε να έχει μια εργονομική λειτουργικότητα-πχ, σε μετακινήσεις, ταξίδια, όπου θα υπήρχε περιορισμός ως προς τον όγκο που θα μπορούσε κάποιος να μεταφέρει, μα και τις δυνατότητές του να έχει πρόσβαση σε μεγαλύτερο εύρος υλικού, αν το ταξίδι είναι μακροχρόνιο, μα και σε άλλες περιπτώσεις. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν πιστεύω πως ένα e-book θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον πλούτο της εμπειρίας του διαβάσματος ενός βιβλίου παραδοσιακά. Η επαφή με το παραδοσιακό βιβλίο είναι μια ζώσα συνάντηση, που δε μπορεί να δημιουργηθεί μέσω της απομακρυσμένης επαφής δια μέσω ενός υπολογιστή. Σε κάθε περίπτωση, για ‘μένα η ύπαρξη των ηλεκτρονικών βιβλίων υποκαθιστά αρκετές φορές μιαν έλλειψη, μα ποτέ την πραγματική ταυτότητα του βιβλίου που τυπώνεται σ’ ένα χαρτί και εγχειρίζεται στο σώμα και τις αισθήσεις του αναγνώστη του.


Υπάρχει ενδιαφέρον για τα βιβλία από το κοινό;

Ως κοινό, θα απαντούσα πως ναι. Όσο και αν οι ταχύτητες της επαφής μας με τον κυβερνοχώρο δείχνουν πως κάποιες φορές αναζητούμε την πληροφορία μέσω άλλων τρόπων, νομίζω πως η σχέση του αναγνώστη με το βιβλίο δεν εκλείπει.

Όσοι διάβασαν τα δικά σας κείμενα τι σας είπαν; Ποιες ήταν οι εντυπώσεις τους;

Σ’ αυτή την ερώτηση απάντηση δεν έχω. Πώς να κατηγοριοποιηθεί σε λίγες γραμμές η διαφορετική εμπειρία των αναγνωστών; Θα ήταν χρησιμότατο να ρωτήσουμε τους ίδιους, να δώσουν φόρμα στα λόγια τους, αν και πάλι κάθε ανατροφοδότηση ατομική διαδρομή αντανακλά

Τι σας ρώτησαν για τη νέα λέξη σας;

Δεν προέκυψε κάποια απορία ως προς τη λέξη. Να φανταστώ, επειδή είναι προφανές το νόημά της ή αναμενόμενο; Ή ακατανόητο; Ή αδιάφορο; Ή, ή, ή… Όσες οι λέξεις, τόσες και οι αναγνώσεις τους, όσες οι αναγνώσεις, τόσες και οι υποθέσεις…

Γιατί πρέπει κάποιος να διαβάζει βιβλία;

Διαβάζοντας ένα βιβλίο είναι σαν να έρχομαι σ’ επαφή με κόσμους πέραν του δικού μου. Ανοίγει το πεδίο της προσωπικής εμπειρίας, για να χωρέσει νέους τόπους, νέους τρόπους, νέες εμπειρίες, νέες κατανοήσεις. Υπερβαίνουμε το γνωστό μας, για να έρθουμε σε επαφή με το ξάφνιασμα του αγνώστου, του απροόπτου, του άλλου ανθρώπου. Η εμπειρία αυτή μπορεί να δώσει τροφή προσωπικής εξέλιξης και αλλαγής, αν είμαστε ανοιχτοί στο ταξίδι που κάθε φορά μια νέα λέξη στο χαρτί ενεργοποιεί.

Γιατί πρέπει κάποιος να διαβάσει το δικό σας κείμενο; Τι έχει να του προσφέρει, καθαρή ψυχαγωγία ή και κάποια μηνύματα που προφανώς θα λάβει διαβάζοντάς το;

Η λέξει πρέπει ως αναγκαιότητα βαραίνει το κάθε ανάγνωσμα. Αν κάποιος τύχαινε να διαβάσει κείμενά μου, μάλλον θα προσκαλούνταν σε μια προσωπική εξερεύνηση, με προορισμό που θα όριζε ο ίδιος στο τέλος του διαβάσματος. Χαρά, προβληματισμός, ξάφνιασμα, κάθαρση, κάθε ανάγνωση και μια προσωπική αφήγηση, προσαρμοζόμενη στα μέτρα του κάθε αναγνώστη ξεχωριστά. Ταξίδι ελευθερίας και οι γραμμές μου το αποτύπωμα της προσπάθειας ορισμού όχι του προορισμού, μα του μονοπατιού. Το δρόμο που θα περπατήσει ο καθένας μας ο ίδιος τον ορίζει.

Η συγγραφή δρα θεραπευτικά στον άνθρωπο;

Βέβαιο το καταφατικό της απάντησής μου. Για ανθρώπους που αγαπούν τη γραφή η συγγραφή δρααπολύτως θεραπευτικά. Απελευθερώνει ορατές και αόρατες διαδρομές, δίνει ζωή σε λέξεις, χρωματίζει στο χαρτί γέννες κρυμμένες της ψυχής. Και η διαδικασία να βρεθεί η σωστή λέξη, ο σωστός τρόπος, να δημιουργηθεί, δηλαδή, η ικανή συνθήκη μεταφοράς αυτού που ο συγγραφέας θέλει να πει στην ψυχή του αναγνώστη είναι μια μαγιστρική, θα τολμούσα να πω, διαδρομή που εγκαλεί το συγγραφέα σε μια απλότητα, σε μια σαφήνεια και σε μια πρόθεση αφήγησης πραγματικής. Στη δική μου κατανόηση, όλο αυτό είναι η διαδρομή της θεραπείας, απ’ όποιο μετερίζι τέχνης ή δημιουργίας αυτό και αν επιτυγχάνεται.

Εσάς σας βοήθησε σε προσωπικό επίπεδο η ενασχόληση με τη συγγραφή;

Η ενασχόληση με τη συγγραφή είναι για ‘μένα ένας τρόπος να μετέλθω μιας άλλης, συμβολικά, κοινωνίας. Ένας τρόπος να μοιραστώ, μετακινούμενη απ’ το εγώ σε ένα άλλο εμείς. Ν’ ανοίξω στην επικοινωνία. Πρόκειται για ένα υπέροχο ταξίδι που μόλις ξεκίνησε και σε κάθε του στιγμή με προκαλεί και με ξαφνιάζει. Ένα ταξίδι που πάντα θα ξεκινώ!

Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο;

Το βιβλίο που θα χαρακτήριζα ως δικό μου, ως ρίζα μου, είναι η «Φροντίδα της Ψυχής», του ThomasMoore.


Ποιος είναι ο αγαπημένος σας συγγραφέας;

Πολλοί συγγραφείς έχουν μιλήσει βαθιά στην ψυχή μου και θα ήταν άδικο να ξεχώριζα έναν απ’ αυτούς.

Ποιο είναι το ωραιότερο πράγμα στη ζωή ενός συγγραφέα;

Στο ερώτημα αυτό φαντάζομαι πως όσοι είναι οι συγγραφείς, τόσες θα είναι και οι απαντήσεις.

Ο συγγραφέας δεν είναι μόνο αυτός που γράφει, μα ένα σύνολο, ένας άνθρωπος ολόκληρος. Αν επιμερίσουμε, σε ό,τι αφορά τη συγγραφική εμπειρία, την απάντηση θα τολμούσα να υποθέσω πως θα ομόρφαινε τη ζωή ενός συγγραφέα το έργο του να μεταφέρει στους αναγνώστες του την αλήθεια που ο ίδιος κόπιασε ν’ αποδώσει και να χωρέσει στις γραμμές.

Ασχολείστε με κάτι άλλο πέραν από τη συγγραφή;

Πολλά είναι τα πεδία των αναζητήσεών μου, με κυρίαρχα αυτά της ψυχοθεραπείας, της μουσικής, της γραφής, του ραδιοφώνου και άλλα, δευτερεύοντα, που προς το παρόν αποτελούν μέρος της αναζήτησής μου, μέχρι να αποκτήσουν ίσως και κάποια από αυτά δυναμική ταυτότητα, όπως και τα πρώτα που ανέφερα.

Μια ευχή..

Εύχομαι ο κόσμος μας κάθε μέρα να καταφέρνουμε να γίνεται έστω και μια ρανίδα πιο ανθρώπινος, ένας χώρος που να επιτρέψει στους ανθρώπους το δικαίωμά τους σε μια δικαιότερη και απαλότερη ζωή

Ευχαριστώ πολύ..

© 2023 by The Artifact. Proudly created with Wix.com

  • YouTube
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now