• Eliotropia

Συνέντευξη της συγγραφέως Σοφία Ησυχίδου

Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια για τον εαυτό σας;


AΠ. Γεννήθηκα στον Πειραιά, είμαι παντρεμένη και έχω 2 παιδιά. Ακολούθησα οικονομικές σπουδές. Εργάστηκα 18 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα και το 1990 αποφάσισα μαζί με τον σύζυγό μου να ανοίξουμε μια σχολή γραμματέων διοίκησης, λογιστών και διδασκαλίας προγραμμάτων Η/Υ. Πιστεύω ότι η Σχολή μας είχε επιτυχία γιατί οι απόφοιτοί μας έβρισκαν αμέσως δουλειά.



Πότε ξεκίνησε το ταξίδι σας στο χώρο της συγγραφής;


Το πρώτο μου παραμύθι το έγραψα σε ηλικία 16 χρονών δηλ. το 1966, όταν επισκέφτηκα για δεύτερη φορά το νησί της Ρόδου και πήγαμε στις πεταλούδες. Ήταν μια απογοήτευση για μένα, γιατί εγώ θυμόμουν την πρώτη φορά που επισκεφτήκαμε το μέρος αυτό, νομίζω το 1956, πριν φτάσουμε στον προορισμό μας τα αυτοκίνητα γέμισαν με πεταλούδες. Ήταν σαν να μας καλωσόριζαν. Το 1966 που ξαναπήγα έπρεπε να μπεις πολύ βαθιά στο δάσος για να βρεις κάποια. Μάλλον πρέπει να τις είχαν τρομάξει οι τουρίστες, Ήταν τόση η απογοήτευσή μου που μόλις επιστρέψαμε στο σπίτι μας έγραψα το πρώτο μου παραμύθι με τίτλο «Οι Πεταλούδες», ζητώντας στην ουσία συγνώμη για τον πολιτισμό μας που ήταν ανίκανος να τις προστατέψει.


Ο χωρός της συγγραφής, γενικά, είναι εύκολος ή δύσκολος;


ΑΠ. Θα έλεγα από δύσκολος, έως πολύ δύσκολος.


Μπορεί ένας νέος συγγραφέας να βρει αναγνώριση για το έργο του;


ΑΠ. Ναι, αλλά με μεγάλη δυσκολία. Σήμερα όλοι οι Έλληνες γράφουν και δυστυχώς υπάρχουν αρκετοί εκδοτικοί οίκοι που το εκμεταλλεύονται. Σήμερα, ο συγγραφέας είναι κάποιος από τους πολλούς. Νομίζω ότι αξιόλογοι συγγραφείς χάνονται σε αυτό το πλήθος.


Ποιο το κέρδος ενός συγγραφέα στις μέρες μας;


ΑΠ. Θα έλεγα, η ικανοποίηση ότι επιτέλους πιάνει στα χέρια του το έργο του σαν βιβλίο, αυτό που πριν λίγο καιρό ήταν μόνο αριθμημένες σελίδες καθώς επίσης, η χαρά να το προσφέρει σε κάποιους φίλους που γνωρίζει έκ των προτέρων ότι θα το εκτιμήσουν και θα το ευχαριστηθούν.


Ποιο ήταν το πρώτο σας έργο; Μπορείτε να μας πείτε λίγα λόγια;


ΑΠ. Ήταν το «Ψάχνοντας την Ιθάκη». Ένα όμορφο μυθιστόρημα που το έγραψα το 1968 και εκδόθηκε το 2019 και του οποίου το μεγαλύτερο μέρος ήταν βασισμένο σε αληθινά γεγονότα που είχαν σχέση με τη ζωή του πατέρα μου ο οποίος δυστυχώς δεν βρήκε ποτέ την Ιθάκη του.


Μιλήστε μας λίγο για το καινούργιο σας βιβλίο «τα κοχλίδια»; Είναι ένα παραμύθι σωστά; Συμβολίζουν κάτι τα κοχλίδια;


ΑΠ. Ναι, είναι ένα παραμύθι. Τα κοχλίδια είναι τα σαλιγκαράκια της θάλασσας, μικρούλικα και αβοήθητα. Συμβολίζουν όλα τα μικρά αδύναμα πλάσματα που έχουν ανάγκη προστασίας, είτε είναι παιδιά, είτε κοχλιδάκια.



Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να περάσετε στους αναγνώστες και κυρίως στα μικρά παιδιά, μιας και είναι παραμύθι;


ΑΠ. Η προσπάθεια είναι να ευαισθητοποιηθούν τουλάχιστον τα παιδιά, να νιώθουν αγάπη, στοργή για τους άλλους και να προστατεύουν κάθε αδύναμο πλάσμα.



Σε ποιες ηλικίες απευθύνεται κυρίως; Για παράδειγμα 3-5 χρονών;


ΑΠ. Κυρίως 3 έως 8 χρονών θα έλεγα. Αλλά είναι αρκετά διδακτικό και για τους μεγάλους που θα το διαβάσουν στα παιδιά.


Όταν λέτε ότι στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα; Μπορείτε να μας πείτε λίγα πράγματα σχετικά;


ΑΠ. Το παραμύθι γράφτηκε το καλοκαίρι του 1978 όταν ο γιός ήταν πέντε χρονών. Εκείνο το καλοκαίρι είχαμε πάει για διακοπές στο εξοχικό της μητέρας μου. Κάθε φορά που κατεβαίναμε στη θάλασσα για μπάνιο ο μικρούλης γιός μου γέμιζε το κουβαδάκι του με κοχλίδια που μάζευε από την παραλία γιατί του είχαμε πει πως αυτά ήταν πολύ ωραίος μεζές για το ούζο του παππού. Μερικές φορές όμως, αν και τα βράζαμε, όταν έβγαιναν οι άλλοι μεζέδες τα ξεχνάγαμε και μετά τα πετούσαμε στα σκουπίδια. Μια μέρα ο μικρός έριξε πάνω του ένα φλυτζάνι καφέ και κάηκε. Αν και του βάλαμε μια αλοιφή, ο μικρούλης όλο το βράδυ πονούσε και έκλαιγε. Όταν πέρασε το κάψιμο και τον πήγαμε στη θάλασσα για μπάνιο, κάποια στιγμή πήρε το κουβαδάκι του και το γέμισε με κοχλίδια. Όλοι περιμέναμε να τα πάρει μαζί του. Αυτός σηκώθηκε, πλησίασε ένα βαθούλωμα σε κάποια βράχια μέσα στη θάλασσα και άδειασε το κουβαδάκι του. «Γιατί έκανες αυτό;» τον ρώτησα. «Γιατί όταν καίγεσαι πονάς πολύ. Σκέψου

αυτά που καίγονται μέχρι να πεθάνουν!» ήταν η απάντησή του. Ταράχτηκα. Ένα παιδάκι πέντε χρονών, επειδή κάηκε και πόνεσε πολύ, θέλησε να προστατέψει κάποια άλλα πλάσματα να μην πονέσουν.


Τι κριτικές λάβατε από ανθρώπους που το διάβασαν;


ΑΠ. Πως είναι πολύ γλυκό και πολύ τρυφερό.


Πως προέκυψε η συνεργασίας σας με τον εκδοτικό οίκο;


ΑΠ. Ανήκω σε μια ομάδα λογοτεχνικής γραφής και η καθηγήτριά μου, η κυρία Σοφία Νινιού, η οποία έκανε και την επιμέλεια του βιβλίου, μου σύστησε τον οίκο Φίλντισι.

24 views0 comments

© 2023 by Eliotropia

  • YouTube
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now