• Eliotropia

Συνέντευξη της συγγραφέως Έμμυ Μπαξοπούλου

Πείτε μας λίγα λόγια για σας...


Πριν απ’ όλα θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την δυνατότητα που μου δίνετε, αυτής της σε πρώτο πρόσωπο επικοινωνίας με τους αναγνώστες σας

Πάντα νιώθω λίγο άβολα, να μιλήσω για μένα, δεν ξέρω τι είναι αυτό που στ’ αλήθεια έχει κάποιο ενδιαφέρον και σημασία απ’ το βιογραφικό μου.

Είμαι, νομίζω, ο συνηθισμένος, καθημερινός άνθρωπος της διπλανής πόρτας.

Η ειδικότητα απ’ την οποία βιοπορίζομαι δεν σχετίζεται με το χώρο της φιλολογίας, σπούδασα επιστήμη και τεχνολογία τροφίμων στο τμήμα Γεωπονίας του ΑΠΘ. Έχω εργαστεί σε πολλές και διαφορετικές δουλειές. Τα τελευταία 19 χρόνια, ζω και δουλεύω στη Σύρο.


Είχα την ευκαιρία, γεννημένη και μεγαλωμένη στο κέντρο της Αθήνας, να έχω ερεθίσματα από την παρακολούθηση καλλιτεχνικών δράσεων, οπότε από μικρή, με ενδιέφερε και με γοήτευε η τέχνη. Από πολύ νωρίς, ήμουν κομμάτι αυτού που ονομάζουμε κοινό, της πολιτιστικής ζωής.


Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή, ποια η ιστορία σας;


Είχα την τύχη, οι γονείς μου να διαβάζουν, στο σπίτι υπήρχε βιβλιοθήκη. Επιστημονικά και λογοτεχνικά βιβλία. Από την εφηβική ηλικία άρχισα να εξερευνώ εκείνα τα βιβλία. Μου καλλιεργήθηκε, η φιλαναγνωσία. Μεγαλώνοντας διεύρυνα τις αναζητήσεις μου, άρθρωσα τις δικές μου προτιμήσεις.

Αγάπησα τη λογοτεχνία και ιδιαίτερα την ποίηση. Για την αφαιρετικότητα της. Για τη γεύση που έχουν και που αφήνουν οι ιστορίες. Για την ουσία, που δεν βρίσκεται στην παράθεση γεγονότων , στο συμβάν, αλλά πίσω απ’ την πράξη.

Η ποίηση αποπειράται πάντα να φωτίσει το αθέατο, το μη προφανές, το ανείπωτο κι αυτό ταυτίζεται, με την ιχνηλάτιση του τραύματος και της αλήθειας. Για μένα, αυτή είναι η περιπέτεια της ύπαρξης. Αξεπέραστη γητειά κι ανεκπλήρωτος στόχος, ικανός κι αναγκαίος όμως για να μας κρατά ζωντανούς κι αληθινούς. Ανθρώπους.

Είμαι λοιπόν πρωτίστως αναγνώστρια της ποίησης. Ανακαλύπτω συνέχεια καινούργιες ποιητικές φωνές. Μου δίνει μεγάλη χαρά και παρηγοριά αυτό.




Δεν ένιωσα ότι πρέπει να αποφασίσω κάτι, όσον αφορά τη συγγραφή. Ποτέ δε θα μπορέσω να αξιολογήσω τα δικά μου γραφτά. Να πω ναι, είναι καλό, είναι ωραίο αυτό που έγραψα , αξίζει να διαβαστεί. Απλά, στο βαθμό που μου επιστρέφει το αίσθημα που το γέννησε, το αναγνωρίζω ως δικό μου καθρέφτη και νομίζω ότι κάποια στιγμή προσέγγισα στην φάση ζωής, που θέλω να έχω την ωριμότητα, να μη φοβάμαι, αντίθετα να επιδιώκω την έκθεση της προσωπικής μου αλήθειας. Από κάποια στιγμή ένιωσα πιο ελεύθερη κι έτοιμη να επικοινωνώ την πραγματικότητα μου, αυτό είναι όλο.


Πως προέκυψε το καινούργιο σας βιβλίο; Μιλήστε μας λίγο σχετικά.. Ποιο είναι το θέμα του; Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλει να περάσει και σε ποιους απευθύνεται;


Σχεδόν όλα τα ποιήματα που περιέχει γράφτηκαν στο διάστημα της πρωτοφανούς πραγματικότητας που ζήσαμε. Στην περίοδο του εγκλεισμού, της απομόνωσης, του φόβου, της μετατροπής της καθημερινότητας μας σε μια διαμεσολαβημένη από οθόνες και ψηφιακά δίκτυα εικονική πραγματικότητα. Ένιωσα βαθιά, αντικρουόμενα συναισθήματα. Ένιωσα πώς, χωρίς σύνδεση με τους άλλους, γίνεται καθένας μας, ανήμπορος κι αδύναμος ν’ αντιδράσει, χάνει τα πάντα, δεν είναι κανένας. Το τωρινό μου τόλμημα, είχε ένα χαρακτήρα επείγοντος για μένα. Είναι αποκύημα της ανάγκης μου να μοιραστώ την αγωνία μου και να επιβεβαιώσω την εσωτερική μου δέσμευση στην υπόθεση του κόσμου του «εμείς»


Πόσα βιβλία έχετε κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής και ποιοι οι τίτλοι τους;


Εκτός από τη συλλογή «ό,τι απομένει δαίμονες και άγγελοι», το Δεκέμβριο του 19, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Φίλντισι, η συλλογή «λειψό πλευρό», μια εκτεταμένη ποιητική σύνθεση διαρθρωμένη σε τέσσερεις αυτοτελείς ενότητες:

λειψό πλευρό

στη χώρα του ποτέ

λαϊκή απογευματινή

η μουσική της επιθυμίας

η βαρύτητα και τα’ αηδόνι μαζί


Η συγγραφή λειτούργησε θεραπευτικά σε σας;


Για τη δική μου ματιά, ο ποιητικός λόγος εκφράζει την προσπάθεια και την ελπίδα να μοιραστεί το βίωμα της υπαρξιακής μας αναζήτησης. Να ανασυρθούν από τα βάθη, αποσπασματικά έστω, τμήματα της βιωμένης μας εμπειρίας κι έτσι να φωτιστεί η χορογραφία της συνεχούς διάδρασης μας με τον κόσμο, ανάμεσα στο ένα και στο όλον, στο εγώ και το εμείς ,στην πραγματικότητα που ζούμε και την εσωτερική ζωή μας.

Η ποίηση αναζητά πάντα κι ανιχνεύει θραύσματα αλήθειας και ακριβώς γι αυτό πιστεύω ότι έχει ψυχοπροφυλακτική και ψυχοθεραπευτική διάσταση η ενασχόληση με τον κόσμο της.

Όπως κι αν την προσεγγίζουμε. Με στίχους τραγουδιών, με διάβασμα ποιημάτων, με δημιουργική γραφή.


Η ευχή σας για το μέλλον;


Και τι δεν εύχομαι. Ελπίζω να συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε κόντρα στη σκοτεινιά των καιρών, έναν άλλον κόσμο, ανθρωπιάς κι αλληλεγγύης, ένα κόσμο διαθέσιμο σε όλα τα πλάσματα στον πλανήτη κι εύχομαι να πιστέψουμε στην αναγκαιότητα αλλά και την δυνατότητα μας να παλέψουμε για να γίνει πραγματικός.