• Eliotropia

Έμμυ Μπαξοπούλου: Ό,τι απομένει δαίμονες και άγγελοι

Στο «Ό,τι απομένει δαίμονες και άγγελοι» έχουμε κάτι να προσέξουμε : τη ροπή της Έμμυ προς την απογύμνωση των εμπειριών και της καθημερινότητας. Οι θυμίσεις την κάνουν να νοσταλγεί κάποια κομμάτια της ζωής της. Τα αποτυπώματα της ζωής ρεαλιστικά και η διάθεση της ειρηνική, ήρεμη και γαλήνια.





Δείχνει την ασχήμια, την ομορφιά, το ανθρώπινο.. Διακρίνεται μια ανεξαρτησία ψυχής. Αυτή η ψυχή είναι ανέμελη διαρκώς, γιατί πάσχει να σε μεταφέρει από το παρελθόν στο παρόν και στο μέλλον, γιατί ολοένα προσπαθεί να ταχτοποιήσει μέσα της συναισθήματα και μνήμες που την κάνουν πιο γαλήνια. Θυμάται το γλυκό της γιαγιάς, τα λούτρινα που είχαμε αγκαλιά ως παιδιά και μας ταξιδεύει, μας κάνει να αναπολήσουμε τις δικές μας στιγμές με τη γιαγιά και τον παππού, τα παιχνίδια που σκαρώναμε μικρά, Δεν είναι δυνατόν μέσα από τις λέξεις της να μην θυμηθείς και τις άσχημες σου στιγμές, τα λάθη που έκανες και που αν ήταν εφικτό θα ήθελες να γυρνούσες τον χρόνο πίσω για να τα διορθώσεις.


Μέσα της κυριαρχούν οι αναμνήσεις, τις θυμάται και τις πεθυμά. Όλα αυτά δείχνουν έναν άνθρωπο πού δεν ησυχάζει και πού κοιτάζει να εκφραστεί μέσα από την ποίηση.


10 views0 comments